Diabeł,
Lucyfer, Antychryst, Szatan- znamy go pod wieloma imionami, i
przybiera wiele postaci.
Koncepcja
złowrogiego przeciwnika Boga jest znana od tysięcy lat i popularna
jak nigdy.
W
ciągu całej historii Diabeł ukazywany był na różne
sposoby. Jego wizerunki pochodziły z Biblii, pogańskich rysunków,
filmów, muzyki, i różnych wierzeń. Istnieją liczne
legendy i opowiadania opisujące stworzenie podobne do Diabła.
Skąd
pochodzi Szatan i w jaki sposób stał się Księciem
Ciemności, które każdy się lęka.
Na
Bliskim Wschodzie ponad 3 tysiące lat temu, nieznany autor napisał
pierwsze rozdziały hebrajskiej Biblii. Jeśli mamy określić
miejsce narodzin Szatana, w chrześcijaństwie jest to Stary
Testament. W najstarszych księgach Biblii pojawia się postać
zwana Szatanem, lecz nie jest ona zgodna z naszym współczesnym
wyobrażeniem. W Starym Testamencie raz na jakiś czas ukazywana jest
postać ponurego Szatana. Samo słowo to oznacza”
oskarżyciel”. Szatan był jednym z Aniołów.
Niektórzy badacze tematu uważają, ze wykonywał on „
brudną robotę” dla Boga. Ten „ Anioł” jest pozbawiony
władzy, wykonuje polecenia Boga i nie ma rogów ani ogona.
W
dawnych czasach nie było idei współczesnego piekła, gdzie
człowiek przeżywa męki i katusze. Według pierwszych Izraelitów
po śmierci człowieka nic się właściwie nie działo. Każdy
człowiek trafiał do ponurego miejsca zwanego Szheolem.
Tak
więc skąd wywodzi się ten Szatan którego znamy? Skoro już
wiemy że postać Szatana nie pochodziła ze Starego Testamentu, to
skąd się wziął?
Od
niepamiętnych czasów ludzie wierzyli w demony, złe duchy, i
niektóre z nich przypominały naszego Diabła, miały rogi,
brodę, ogon, lecz nie były tak potężne jak Szatan.
Skąd
zatem pochodzi sama idea władcy ciemności?
Cofnijmy
się wstecz, trzy i pół tysiąca lat temu, do Persji ( obecne
tereny Syfi,Iraku,Iranu), gdzie wierzono w bogów dobrych i
złych. Prorok Zaratrusztra zredukował
ich liczbę do zaledwie dwóch.
Dokonał
on wielkiej rewolucji gdyż spersonifikował kategorie etyczne w
osobie Boga dobrego Ahumarazdry oraz Boga złego Arymana.
Było
to podstawą późniejszych doktryn dualistycznych, które
przeciwstawiają sobie dobro i zło.
Według
tego proroka, Wszechświat to pole bitwy dobrych i złych bóstw,
a każdy człowiek musi dokonać wyboru i stanąć po czyjejś
stronie. Po śmierci dobrzy ludzi idą do nieba, a źli do czeluści
piekielnych.
W
krótkim czasie Zaratrusztranizm stał się oficjalną
religią Persji, imperium w którego skład wchodził Izrael.
Koncepcje tej religii przeniknęły do świętych ksiąg
judaistycznych.
W
czasach podboju Persji przez Aleksandra Wielkiego, do starożytnego
Izraela dotarła kultura Grecka. Grecy postanowili wtedy wprowadzić
swój panteon bogów obu płci. Do tej grupy doszedł też
ten który miał cechy jak Szatan.
Był
nim Hades, bóg zmarłych. Nie był on jednak Szatanem o
którego nam chodzi.
Grecy
dali też światu inny znajomy element historii o diable. W znanym
micie Zeus, pokonuje skrzydlatego węża Tajfina i strąca go do
Tartaru. W kolejnych wiekach mit ten przerodził się w opowieść o
tym jak Anioł Szatan zbuntował się przeciwko Bogu i został
strącony do piekła wraz ze swymi wyznawcami. Jego wyznawcy stali
się zastępami demonów.
Skąd
się wziął obraz piekła, w którym widzimy ogień, lawę,
grzeszników, i cierpienie?
W
Jerozolimie podpalano ognisko które płonęło tygodniami. W
gehennie władze Jerozolimy kremowały zwłoki przestępców
właśnie w taki sposób. Z czasem miejsce to nabrało
charakteru nadprzyrodzonego, i zaczęło symbolizować los który
czeka grzesznika po śmierci.
Końcem
I wieku gdy spisano Ewangelie okazało się że Szatan nabrał mocy i
w przekazach był potężniejszy.
W
Nowym Testamencie, w Księdze Objawienia nadano Szatanowi jedno z
najbardziej znanych współcześnie imion – 666.
Liczba ta wzięła się prawdopodobnie od cesarza Nerona, gdyż
zsumowane wartości numeryczne aramejskich liter- Cesarz Neron, dają
liczbę 666.
Wg
Księgi Objawienia Bóg, ukarał Szatana strącając go do
piekła, gdzie ten pozostawał tysiąc lat. Gdy odzyska wolność,
nadejdzie Koniec Świata. Dobro i zło do końca będą toczyły
walkę.
Wygląda
Diabła zmieniał się bardzo w przeciągu wielu wieków. Na
początku ery chrześcijaństwa miał czarna skórę i włosy.
Miał też skrzydła, pozostałości po jego wcześniejszej funkcji
anioła. Smok uchodził za symbol sił zła, i to po nim Szatan
odziedziczył pazury u stóp. Gdy Szatan nie jest smokiem,
zamienia się w węża. Waż który kusił Adama i Ewę miał
symbolizować właśnie Szatana.
W
IV wieku n.e rzymski cesarz Konstantyn Wielki przyjął
chrześcijaństwo jako religię państwową. Chrześcijańscy biskupi
uzyskali rzeczywiste wpływy oraz wsparcie rządzących. Koncepcja
złowrogiego Diabła pomogła im utrzymać się przy władzy. Głosili
że ci którzy się z nim nie zgadzają, są w zmowie z
Szatanem.
Dość
poważnym problemem dla władzy kościelnej stała się herezja.
Uważali że skoro heretycy nie wyznają prawdziwego chrześcijaństwa,
zapewne czczą siły Diabła. Wkrótce Kościół
chrześcijański zaczął domagać się śmierci heretyków.
Historia wyraźnie pokazuje, że pierwsze egzekucje odbyły się
około 450 lat po narodzinach Chrystusa. W kolejnych wiekach zabito
setki tysięcy ludzi, którzy jakoby służyli Szatanowi.
Kolejnym
zmartwieniem rzymskiego Kościoła była nadmierna wciąż
popularność pogańskich ,dawnych wierzeń. Najpopularniejszym
bożkiem był Pan. Chrześcijańscy przywódcy widzieli w nim
zagrożenie, dlatego też zaczęli go dyskryminować. Pierwotnie
bożek ten był łagodnym bogiem muzyki, szczęścia i miłości.
Władza Kościoła jednak zmieniła jego przeznaczenie i zaczęła
głosić że jest brzydkim demonem, diabłem.
Święty
Augustyn też miał w tym swoją rolę, Wykazywał on że starzy
pogańscy bogowie to niebezpieczne demony.
Wg
niego demony męskie- inkuby uwodziły w nocy kobiety, natomiast
mężczyzn w nocy nawiedzały demony żeńskie- sukuby. W umysłach
prostych ludzi zaczęły pojawiać się rozmaite wizje erotyczne,
które trzeba było jakoś odpędzić.
.
Niektórzy zastanawiali się jak to mogło pojawić się w
chrześcijańskim, pobożnym umyśle. Tłumaczono to iż jest to
ingerencja szatana lub czegoś diabelskiego.
Średniowiecze
ukazało zacofanie wielu narodów. Kościół przekonywał
wyznawców, że Diabeł i demony istnieją.
Dla
niektórych odłamów chrześcijaństwa wszystko co było
materialistyczne wiązało się z Szatanem. Powstał wtedy
gnostycyzm.
Gnostycy
byli przekonani o istnieniu dobrego i złego boga.
Tatarzy
z południowej Francji z entuzjazmem przyjęli gnostycyzm. Dla
bogatego i potężnego już wtedy kościoła było to niewygodne a
nawet niebezpieczne nauczanie. Tatarzy byli powszechnie lubiani i
szanowani, często byli uzdrowicielami duszy i ciała. Odstręczali
jednak ludzi od zawierania małżeństw i płodzenia dzieci.
Kościół
stwierdził że jeśli jest się Tatarem, wyznaje gnostycyzm, wyznaje
się satanizm. Papież Innocenty III ogłosił krucjatę przeciwko
Tatarom. Nie zdołał ich nawrócić na chrześcijaństwo,
musiał ich więc pozabijać. W 1290 roku krucjata przerodziła się
w 45 letnią wojnę. Co najmniej 100 tysięcy osób zginęło
iż uznawało pogląd, że Szatan jest potężniejszy niż przyznawał
Kościół.
Przez
dwa stulecia krucjaty były narzędziem walki nie tylko przeciwko
chrześcijanom ale również i przeciwko islamowi. Islam
uznawano za herezję, dzieło Szatana.
Po
krótkim czasie Muzułmanie też byli uważani za heretyków,
wyznających Szatana.
W
czasie tych krucjat papież Grzegorz IX powołał Inkwizycję.
Odpowiadał za nią zakon Dominikanów. Szukali oni heretyków
i przekazywali ich lokalnym książętom, którzy wymierzali im
kary. Inkwizycja wzbudzała ogólne przerażenie wśród
ludności całej Europy. Mieli oni prawo aresztować, osądzać i
skazywać ludzi na śmierć bez żadnych dowodów. Każdego kto
kwestionował działania Inkwizycji był podejrzewany o konszachty z
Diabłem.
Inkwizycja
głównie torturowała i kazała przyznać się do herezji.
Usprawiedliwiano to iż działają oni w imieniu dobra, w imieniu
Boga. Nikt nie miał szans na uniewinnienie, jeśli już raz ktoś
został oskarżony to był on na przegranej pozycji. Kaci nie mieli
jednak swobody działania. Obowiązywały ich surowe zasady.
Teoretycznie tortury należało stosować z umiarem, nie dopuszczając
do krwawienia ani do trwałych uszkodzeń ciała. W praktyce nie
zawsze stosowano się do tych zaleceń. Dużo oskarżycieli nie
pragnęli wyzwolić tych ludzi spod mocy Szatana, a zabrać im
majątki.
W
całej Europie nowa władza wymierzona w Szatana, służyła do
przejmowania majątków i do walki z przeciwnikami.
W
1307 roku, król Francji Filip Piękny, oskarżył templariuszy
( bogatego zakonu krzyżowców) o konszachty z Diabłem. W tym
czasie templariusze negocjowali warunki pokoju z muzułmanami, ale
niektórzy Europejczycy uważali iż tam zaczęli wyznawać
wiarę w ich bożki w ich demony. Zostali oni zaatakowani i niemal
zlikwidowani przez władze kościelne. W piątek 13 października
1307 roku, Filip Piękny wydał rozkaz, zabicia templariuszy. Wysłał
kilka oddziałów na każdy z miejsc przebywania zakonników.
Od chwili pogromu templariuszy piątek 13 stal się pechowa
data w kalendarzu, związana z siłami zła.
Kolejna
faza wojny z Diabłem zaczęła się w 1320 roku. Papież Jan XXII
nakazał inkwizytorom walczyć
z czarami, magią i wszelką nekromancją.
Obawiano się, że pozbawieni skrupułów księża, którzy
potrafili odprawiać egzorcyzmy mogą ich użyć do konszachtów
z siłami nieczystymi.
Europę
ogarnął strach przed nekromantami i czarownicami,
którzy zawarli pakty z szatanem.
Kampania
przeciwko nekromantom, czarownicom, magom, trwała prawie przez 300
lat i kosztowała życie od 60 do 300 tysięcy osób, głównie
kobiet.
Twierdzono
że kobiety są bliższe zwierzętom, a więc bardziej podatne na
pokusy i rozkosz cielesną.
W
1468 roku dwóch niemieckich dominikanów opublikowało
książkę dla inkwizytorów pt. Młot
na czarownice.
Jest to instruktaż jak się pozbyć demonów które
opanowały ludzką duszę. Książka ta zawiera wszystko co powinien
wiedzieć inkwizytor. Czarownice mają znamię na ciele, potrafią
fruwać, spotykają się podczas sabatów na których
czczą Szatana.
Marcin
Luter
stanął na czele protestanckiego kościoła i reformacji- dzieląc
kościół. Obydwa odłamy stwierdzali że ci drudzy są
sprzymierzeni z Szatanem. W tym czasie polowanie
na czarownice stało się dziedziną nauki.
Zrozumienie czarownic i Diabła miało pomóc w walce z nimi.
W
Europie w krajach protestanckich i katolickich wybuchła histeria
związana z Szatanem.
W
XVIII
wieku
w Ameryce i Europie polowania na czarownice dobiegały końca. Zaczął
dominować nowy, bardziej naukowy sposób myślenia. W XVII
wieku nastał modernizm i religia stała się zakazana. Przesady
uznano za średniowieczny przeżytek. W nowoczesnym świecie wierzono
tylko w fakty, a jeśli ktoś chciał praktykować swoją wiarę
musiał to robić prywatnie.
Szatan
istniał wtedy w bajkach zwykłych ludzi, różnił się jednak
od przerażającego Diabła. Diabeł pozbył się częściowo
brzydoty i prymitywizmu. Niekiedy przedstawiano go jako przystojnego
dżentelmena z towarzystwa. Panował on nad materialnym światem
bogactwa, władzy i seksu.
Mógł
dać człowiekowi wszystko w zamian za jego dusze.
Gdy
religia straciła władzę pojawił się nowy Diabeł. W epoce
romantyzmu różnił się jednak od zdradliwego diabła z
tradycji chrześcijańskiej, był postacią tragiczną i samotną,
bohaterem walczącym z autorytetem, tyrana, apodyktycznego Boga.
Szatan stał się urodziwym, młodym buntownikiem.
W
XX wieku
los przestał sprzyjać Diabłu nie obawiano się go, lecz drwiono z
niego. Trafił do świata handlu, Potrafił sprzedawać piwo,
jedzenie, inne rzeczy które miały kusić. Diabeł nie był
gorszy ani lepszy od zwykłego człowieka.
W
latach 60 silny i złowrogi Szatan powrócił. Zrodził się
bunt przeciwko wszystkiemu co utwierdzało władze polityczną na
świecie. Pojawiła się kontrkultura. W 1966 roku okultysta Artur
Lavei otworzył kościół Szatana- było top połączenie
religii z biznesem. Stał się on bohaterem sensacyjnych artykułów.
Prowadził on wykłady na temat nawiedzania przez złe duchy. Dla
jednych był manipulatorem, dla innych świetnym filozofem.
Opętanie
w tym czasie stało się modne. Liczba opętanych gwałtownie
wzrosła. przeprowadzano egzorcyzmy na ludziach którzy byli
przekonani ze są opętani przez złe moce. Może to być przyczyną
wielu chorób psychicznych.
na
podst. Historia Szatana, Planete
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz